cwareme

I. [o.n., sovint sins årtike: e cwareme; divant cwareme] termene di cwarante djoûs divant Påke, wice ki les crustins divèt fé penitince (magnî moens) e rmimbrance do passaedje di 40 djoûs da Djezus-Cri dins l' dezert. >> li djoû vint e cwareme: li vintinme djoû do cwareme, li letåré (mey-cwareme). >> tchessî cwareme evoye: aler racter å djudi sint (viye uzance del Walonreye). >> Ratata cwareme eva; Houmans (u: pelans, u: crocans) les oûs, cwareme est foû (u: dfoû): tchanson k' les efants tchantèt tot ractant li djudi sint. >> fé cwareme: a) en waire awè a magnî. b) esse priver d' on plaijhi k' on inme bén. >> vizaedje di cwareme: vizaedje d' en djin k' a yeu fwin. rl a: Cwareme. >> cwareme moslimî: termene d' on moes d' lune, wice ki les muzulmans ni magnèt ni boere des aireus do djoû disk' a solea djus. rl a: ramdinne.

II. Cwareme [n.dj.]

1. no metou po ene mwinre djin (maigue come s' ele freut cwareme).

2. no d' famile di Walonreye, ki si scrît, asteure F. Carème, Quarem, Quarèm, Quaremme, Quaresme.

Etimolodjeye: latén quadragesima (cwarante djoûs); rl a: cincweme.

Parintêye :

• cwarmea

Poirteu do no "Cwareme":

• Maurice Carème

Omonimeye :

• Cwareme (viyaedje et no d' famile)

• Dipus d' racsegnes sol cwareme
• Dipus d' racsegnes sol cwareme muzulman