doû [o.n.] termene k' on mostere, dins ses mousmints et dins ses cdujhances, k' on-z est dins l' penin paski onk di vos parints est moirt. F. deuil. >> esse di doû: aveur on près-paint k’ a djusse morou. >> poirter l’ doû po: shuve les dujhances di doû po (on près-parint). >> grand doû: doû foirt sitraegne, poirté po ses parints. Li grand doû serè poirté; les dmeys-doûs seront sopoirtés (djeu d' mots, papî pol fén do cwarmea d’ Måmdey). >> fé s’ doû di: rinoncî a. I nos fåt fé nosse doû d' l' amour did la lontins, et nos coirnyî come deus båyåds a mitan moirts (G. Brenner). >> leyî fé s' doû: leyî aprester ene sakî a on cwitaedje. Ey i faleut tolminme leyî fé doû, bén påjhirmint, al moman, divant d' endaler (C. Denis).

Omofone:

• Doû (viyaedje)
• doûs (addj. soucré u djinti)

• Dipus d' racsegnes sol doû