doter

I. [v.c.n.d.] èn nén croere. Dji dote foirt di çou k’ i dit. Fr. douter.

II. si doter [v.pr.] tuzer (ene sacwè) sins nd esse totafwait seur.

dotance [f.n.] sacwè k’ on tuze, sins end esse seur. I n’ fåt nén k’ el pus ptite shonnance, avou l’ veve di s’ camaeråde, dene ene dotance ås målès djaives (D. Salme). Fr. doute.