doyåre [o.n.]

1. pårt des béns d' èn ome ki l' oumire rivént a s' feme sorvicante, come il esteut etindou dins l' contrat d' mariaedje. F. douaire.

2. bén del fabrike d' eglijhe. F. bien de la cure. >> sol Doyåre: u: rowe do doyåre: plaece di Bastogne, di Ståvleu. >> s' aler fé fesser so l' doyåre: ? Disfondowes: doyaure, doyau, doyâ, dowêre, douwêre, doyâre, dwèyâre.

| Dedoyåre [n.dj.] no d' famile di Walonreye, ki si scrît, asteure, Dedouaire, Dedoyard, Dedoyart.

Omonimeye coinrece:

• doyåve (les deus divnèt doyå a Lidje).

Poirteu do no "Dedoyåre":

• Rodolphe Dedoyart.

• Dipus d' racsegnes so les doyåres