doyåve u doyå [o.n.] 1. grand åbe avou do deur bwès, et des fruts avou des aiyetes, ki vént bén sol castinne, e sincieus latén Acer campestre F. érable des champs. Li doyå sieve a fé des bresses di tcherete, pask' il est foirt deur et k' il a des niers, il est coriant.On dit eto: bwès d' poye, oyåve. F. érable des champs. >> nuk di doyå: nocrê ki s' fwait so l' doyå et ki sieve a fé des ptitès sacwè d' bwès. F. broussin. 2. (imådjreçmint) pitite sitocaesse feme. Disfondowes: doyauve, doyau, doyâve, doyaube, doyâbe Etimolodjeye : riscôpaedje di "bwès d' oyåve". Coinrece payis d' Lidje.

Omonimeye coinrece :

• doyåre (les deus divnèt doyå a Lidje).

• Dipus d' racsegnes sol doyåve