eclipe [o.n.] passaedje del lune divant l' solea, ki fwait k' i fwait noer e plin djoû. Al fén d' l' eclipe, les coks s' ont rmetou a tchanter, les orondes a voler, les veas a bizer (Y. Paquet). Avou les veres efoumés, on pleut vey l' eclipe sins s' broûler les ouys. (G. Lucy). rl a: clipse; rl a: lune. Disfondowes: èclipe, èclipse, aclipse. Etimolodjeye: calcaedje riwalonijhî (grope PS å coron) do grek "eklipsis" pal voye F. di scole., 1800.

Pus di racesgnes sol pårteye eciclopedeye: eclipe