egoler

I. [v.c.] avaler goloumint (di l' magnî). Il a egolé l' fadêye so cénk sigondes. rl a: egolafer, egoliner, goler. Disfondowes: agouler, ègoler.

II. s' (aler) egoler [v.pr.] si vudî el mer, tot djåzant d' ene mouze, k' est l' sudjet. rl a: egoliner, agoler, agoliner. F. (aler) se jeter.

Etimolodjeye: viebe goler, betchete e- (I. metaedje divins ene sacwè; II. endalaedje erî do sudjet).