elipe [f.n.] 1. (mot d' linwincieus) emantchaedje u stîle di scrijhaedje wice k' on rsaetche sacwants bokets del fråze. Cwand dji met, dins m' rimeas "Sicrijhoz dire ki vs avoz l' tins long", c' est ene "elipe" ki replaece: "Fijhoz dire ki vs avoz l' tins long, tot l' sicrijhant" (L. Mahin). 2. fôme di djeyometreye, come metans li voye des planetes åtoû do solea. F. ellipse. Etimolodjeye: Calcaedje riwalonijhî (grope PS å coron) do grek "elleipsis" (trop-waire) pal voye do F. di scole. | d' elipe [addjectivire] franwal ricmandé po "elliptique". Li Ståcion Spatiåle Eternacionåle va fé on tchmin d' elipe åtoû del daegn.