emårler | emårlaedje [o.n.] 1. del blanke djalêye (al tere). 2. del djivronde (so les åbes et so les toets); adon, ça pout esse on sene k' i va rlignî. Etimolodjeye: bodje "mårl-" (måle); betchete e- (plin d' måle), cawete -aedje, sipårdaedje come del måle pattavå l' payizaedje.
Tchamps tot emårlés.
