epufkiner (codjowaedje)

I. [v.s.c.] spåde ene pufkene mwaijhe odeur. I fjheut stof et, po dire li vraiy, houte di çoula, ça n' odéve nén l' rôze : Hoyou, ki c' esteut bassès aiwes, epufkinéve, ca les Hutwès, dispoy todi, tapént leus trigus et leus crasses so ses boirds (J.P. Dumont). Taper des cwårs dins des oujhenes k' epufkinént, et fé des mouwaedjes di grijhès foumires (C. Denis). ^[1] F. "empester, exhaler des mauvaises odeurs".

II. [v.c.] manni (di l’ air, avou ene flairante odeur). Li foumire tournike et s' enaire tot-z epufkinant l' air del plaece basse do cir (J. Houbart-Houge). Et ene grosse mitan des djins d' Asfi divèt dårer tenawete a l' apoticåre, pask' i sont court d' alinne, rapoirt ås mannetès foumires k' epufkinèt leu veye (L. Mahin). On dit eto : epestiferer. F. "empester, polluer".

| epufkinaedje [f.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si adierça) pol viebe " epufkiner ". Loukîz a : mannixhance di l’ air. F. "pollution atmosphérique".

Hårdêyes divintrinnes

• Dipus d' racsegnes so les odeurs
• Dipus d' racsegnes so l' epufkinaedje di l’ air

Sipårdaedje e 20inme sieke

Coinrece Payis d' Lidje

Sourdants et pî-notes

1. ↑ Dins Padrî li schoice p. 81.