eraire [f.n.]

1. foirt simpe usteye di bwès, avou djusse on schî et ene cawe, po schaver l' tere divant del semer. Aspite ene nûlêye di coirbås K' ramexhnèt tot l' måva bisteu Ki l' eraire vént d' abouter foû. (Henry Simon). F. araire.

2. (pa stindaedje) simpe tcherowe, mins k' a on rîsse, dabôrd ki rtoûne li tere d' on seu costé. C' est Louwis li dierin k' a djouwé avou ene eraire a Transene; po disroyî: ça aléve bén (ramexhné pa L. Mahin). On dit eto : simpe brabant. F. charrue élémentaire.

| erûle [addj. purade padvant] k' on pout tcherwer a l' eraire, tot djåzant d' ene tere. On n' pout nén ahiver do golzå come on vout, i gn a ki sacwantès plaeces wice ki c' est possibe, les erûlès teres, et k' on nd a mezåjhe eto po fé crexhe les amagnîs po nozôtes viker (P. Sarachaga). F. arable, labourable.