sicavetche u escavetche / scavetche [o.n.]

1. amagnî fwait avou do pexhon wårdé dins ene såce å vinaigue. Ele nos a fwait sayî des scavetches di Chimai. Cwè çki dj' a co dandjî d' lu, li martchand di scavetches. Dj' a magnî on scavetche po ddjuner. On fwait do scavetche a Covén, a Chimai, a Virwinvå, et portant, c' est ene ricete espagnole (A. Moch). F. escabèche. >> pexhon a l' escavetche: pexhon apresté insi. On-z aléve magnî des pexhons a l' escavetche a Ma campagne (J. Osselet). F. en escabèche.

2. (imådjreçmint) pitite mwinre biesse (åmea, djinixhe). Les scavetches da Hinri ont rpassé; il årè målåjhey di trover on martchand.

Etimolodjeye: calcaedje riwalonijhî di l' espagnol escabechar (rissaetchî l' tiesse d' on pexhon).

• Dipus d' racsegnes so les escavetches.
• Li francès d' Walonreye eploye li walonisse "escavèche", estô do francès standård escabèche