essonter [v.c.] dissonter. F. ensanglanter.

| essonté, essontêye [addj.] plin(te) di sonk. Et les ôtes pititès båsheles Ki motoit dmwin u après, Les dints e l' air, on rtrovrè Essonntêyes e leu goidje (L. Mahin). F. ensanglanté(e).

Etimolodjeye: bodje "sonk", betchete e-, cawete -ter.