etimolodjeye [f.n.] provnance d' on mot. Hôss aveut l' zine di discovri des etimolodjeyes tîxhones.

Etimolodjeye: calcaedje do francès étymologie, 1997.

| etimolodike [addj.] k' a-st a vey avou l' etimolodjeye.

| etimolodjince [f.n.] syince ki rcwire après les etimolodjeyes des mots. L' etimolodjince n' est nén ene syince, c' est ene pratike (C. Hagege). L' etimolodjince, c' est on tchamp d' menes (L. Hendschel).

Etimolodjeye: avou l' cawete -ince, eployeye po des noûmots po lomer les syinces.