etoner 1 [v.c.] sititchî d' foice di l' amagnî dins l' boke. rl a: bôrer, edjaver.

Disfondowes: atouner, atonè, (ètoner). Coinrece Basse-Årdene.

| etonoe [o.n.] traitoe. F. entonnoir.

Disfondowes: ètonwè, intonwè, atonwè, atounoû, atounou, atouneû, atounwè, antonwêr, intounwêr, atounwâr, ètounwa, intounwa, antounwâr, intonoûr (atoneû, ètoneû, ètonû).

Omonimeye

• etoner (v.c.; sibarer)