etoner 2 (codjowaedje) [v.c.] sibarer ene miete, emerviyî. Fåt pus s' etoner, adon, di l' åjhmince ki l' despote aveut yeu po groujhî durant tant d' anêyes les målureus dmanants d' Bôhan (G. Lucy). F. étonner. >> Ça n' m' etone nén !: dijhêye di rprotche po ene faitindje d' ene sakî k' on aveut prezinté com mwais.

| etonant, etonante [addj., purade padvant] k' on n' s' etind nén a vey. C' est èn etonant trova. Come l' irlope est ene biesse imadjinaire, nén etonant di n' è djamåy pont vey (G. Lucy). F. étonnant.

Omonimeye :

• etoner 1