etoner 2 (codjowaedje) [v.c.] sibarer ene miete, emerviyî. Fåt pus s' etoner, adon, di l' åjhmince ki l' despote aveut yeu po groujhî durant tant d' anêyes les målureus dmanants d' Bôhan (G. Lucy). F. étonner. >> Ça n' m' etone nén !: dijhêye di rprotche po ene faitindje d' ene sakî k' on aveut prezinté come mwais.

| etonant, etonante [addj., purade padvant] k' on n' s' etind nén a vey. C' est èn etonant trova. F. étonnant. >> Nén etonant ki: come di djusse, ... Come l' irlope est ene biesse imadjinaire, nén etonant di n' è djamåy pont vey (G. Lucy). Ossu libe ki l' singlé ki court les bwès, Gaston a todi volou esse si mwaisse; nén etonant, dabôr, k' il a dmeuré djonne ome (L. Baijot). F. rien d'étonnant à ce que, logiquement, tout naturellement.

Etimolodjeye

riwalonijhî calcaedje do F. étonner. (minme sinse)

Omonimeye

• etoner 1