etrindjî, etrindjire I. [o.f.n.] 1. djin d' èn ôte payis. T' aveus ls etrindjîs ki dvizént e walon eyet ki nos fjhént des clignetes (R. Honoré). Cwand po fé s' veye, il a cwité, c' esteut po divni l' etrindjî (G. Fontaine). F. étranger. >> èn etrindjî ki s' a vite metou avå (u: avou) les djins: ki s' a rade abitouwé ås dujhances do payis. F. intégré 2. (pus stroetmint) djin d' èn ôte viyaedje. I s' vout maryî avou ene di Loyî, louke on pô, ene etrindjire. Gn aveut cåzu k' des etrindjîs al dicåce. Djamåy èn etrindjî ni serè mwaisse droci. I vôreut divni mayeur et ci n' est k' èn etrindjî. F. étranger au village. >> grand etrindjî; u: etrindjî d' å lon: onk d' èn ôte payis, ki n' conoxhe rén des dujhances, eneviè èn etrindjî d' on viyaedje a costé. I plantéve ås raecenes come on grand etrindjî. II. etrindjî [o.n.] tos les payis d' ådfoû. Il a viké lontins a l' etrindjî. Et portant dji so fir Cwand dj' so-st a l' etrindjî D' aveur divins m' gozî Des mots doûs come a Vervî (tchanson). III. etrindjî, etrindjire [addj.] k' a a vey avou on payis d' ådfoû. I cåze bén cwate langues etrindjires. I n' vout nole bire etrindjire. Croejhete: addjectif metou après l' no, ca calké do francès. Disfondowes: ètrindjî, ètrindjîre, ètrindjîr, ètrandjîr, ètrandjêr, ètranjé, ètranjér', ètranjè, ètrandjî.

Etimolodjeye: Calcaedje riwalonijhî do F. "étranger".

• »etrindjî », c' est ene sorwalonde el rîlêye francès-walon AN / IN
• Les etrindjîs el Walonreye