ewoeye [f.n.] 1. bon feu k' on-z aloume el tchiminêye. I fårè toker ene ewoeye å fornea del shijhe; i cmince a fé froed (J. Bastin). F. flambée. 2. grand feu d' djoye, å cminçmint d' l' ivier po cmincî l' såjhon des shijhes. On dit eto: gådrêye. Et nos ndirans todi nosse pitit trin, tot passant pal såjhon des novelès crompires, des frambåjhes et des tchéntchéns, do waernu, des coujhnêyes, des porvuzions, des ewoeyes et des louwers d' cortis. F. feu de joie. >> ewoeye del Sint-Mårtén: feu k' les efants aloumèt li djoû divant l' Sint-Mårtén, a Måmdey, et danser ttåtoû; tchaeke efant a e s' mwin on ramon avou del harpixh, k' i fwait tourner åtoû di s' tiesse. Disfondowes: èwèye, èveuye. Etimolodjeye : bodje woeye, betchete e-. Coinrece payis d' Måmdey.