fåt-bén [o.sustantivire] efant k' on-z a fwait divant di s' maryî (et k' i s' fåt bén maryî cwand on l' comere ratind). I gn aveut on ptit fåt-bén : c' est po ça k' i s' ont maryî (ramexhné pa M. Francard). F. enfant conçu avant le mariage.

Etimolodjeye : mot d' aplacaedje, pa sustantivaedje d' ene fråzlete (i fåt bén).