feniche [o.n.] 1. pitite pîce di manoye. Bén t' es fén fô, lyi di dj', ti dis k' ti n' as pus ene cloutche al potche, et do côp k' ti wangnes kékès feniches, ti les va cschirer a des biestreyes (L. Mahin). F. menue monnaie. 2. des feniches des cwårs. I djouwnut ås cwåtes po des feniches (E. Wartique & E. Thirionet). Etimolodjeye: almand: pfennig, 1915.