fi [o.n.]

1. dischindant (ome) d' ene ôte djin k' on lome si pa u si mame. Et pu on l' a pindou, come li fi da Mareye (V. Roba). On dit eto: valet. rl a: feye. F. fils. Ingl. son.

2. (après èn aduzoe) (ene miete måhonteus) atôtchaedje d' on valet, d' èn ome pus djonne.

Disfondowes: fi, fë.

Etimolodjeye: latén filius.

Omofone:

• fyi

Parintêye:

• fiyåsse

Mots d' aplacaedje:

• bea-fi
• pitit-fi