fiyî (si fiyî so u a) [v.pr.] (codjowaedje) aveur fiyåte a. Dji n' mi pou fiyî sor lu (M. Lejoly). rl a: disfiyî, dismefiyî, rafiyî, afiyance.

Etimolodjeye: patwès latén "fidare" (diner a wårder).

| fiyåve [addj.]

1. k' on s' î pout fiyî (tot djåzant d' ene sacwè). F. fiable.

2. k' on s' pout fiyî sor lu (sor leye) tot djåzant d' ene djin. I fåt, po bén fé, ki l' ci k' enonde li cmande soeye metou come ene sakî d' fiyåve, dins l' fitchî d' apontiaedje do programe (P. Saratxaga). F. de confiance.

Omonimeye : fiyî (del linne)