forire [f.n.] 1. binde di tere, ene shijhinne di metes lådje, k' on leye sins tcherwer (u sins semer) sol pitit costé d' on tchamp, po poleur tourner avou l' atelêye, sins dveur roter so tchamp do vijhén. Li forire fwait ene shijhinne di metes, c' est d' vey s' on est atelé court u nén (ramexhné pa J.J. Gaziaux). Po semer, on lait ene forire padzeu et padzo, lådje di troes plaenes, po tourner avou ses tchvås; po semer pus djusse, on cmince pa planter ses forires, po si rtrover (ramexhné pa J.J. Gaziaux). On plante des canadas u des betråles dins les forires des teres å mayisse; insi, on n' a nén dandjî d' fé les voyes (ramexhné pa B. Hosslet). F. extrémité. 2. binde di tere nén semêye, k' on lait comme passaedje inte deus tchamps. F. accès. 3. boird d' on bwès. F. lisière. >> El Forire: no di des plaeces di Djerpene, Djoncret Courcele (so plaece:El Forêre). >>  El Forire di l' Ône: no d' ene plaece di Tumion. 4. (mot d' djouweu d' mayes) deujhinme binde di mas, metous foû del prumire, cwand gn a bråmint des djouweus. 5. boird d' ene aiwe. Inte ses deus forires, påjhirmint - Ses forires sont come deus djermales -, Ttåddilong d' ene tere de betråles Ou boirdant ene pîce di frumint, Ele si stind, s' alårdjixh ene miete Padzo les plopes, padzo les sås (Paul Moureau). On dit eto: peret, erive. F. berge. Disfondowes: forîre, forêre, forîhe, forîye, foriêre Etimolodjeye : bodje latén foris (foû), cawete -ire.

Omonimeye:

• Forire (viyaedje)

Minme sitok etimolodjike:

• foû
• fok