fornouri (codjowaedje) [v.c.] nouri a s' sô. I fornourixhèt leus efants. I fåt bén sognî ses biesses, mins i n' les fåt nén fornouri. T 'es-st on fameus gros mvé Et k' a bén do bouneur D' esse insi fornouri Tandi k' mi, dji creve di fwin E fjhant l' voleur (C. Wérotte). F. rassasier, gaver, suralimenter, repaître, bourrer, saturer, empifrer.

Etimolodjeye : viebe nouri, betchete for-.

| fornouri fornoureye [addj., purade padvant & o.f.n.]

1. ki magne tofer a s' sô. Nozôtes k' est fornouris et bén poirtants, nos dvréns adoucis les tourmints des cis k' ont fwin et froed (O. Coutisse-Uyttebrouck). On moes aveut passé; li pourcea s' ecråxhive, fornouri k' il esteut (J.P. Dumont). Tofer, li sprewe poite li betcheye A s' nitêye måy fornoureye (B. Louis). Loukîz a :bômel F. rassasié, suralimenté, repu, gavé, obèse. >> Cwand les sudjets sont fornouris, i sont forsôlés: dijhêye des ancyinx mwaisses inte di zels po consyî di n' nén bén nouri leus sudjets.

2. bon vicant, k' est adû a tofer fé des rinchinchotes. F. bon vivant.

3. målåjhey(e) po l' amagnî, ki n' magne kel bon. Loukîz a : nareus.

4. ki n' pinse k' a lu. Loukîz a : pinse-a-lu. F. égoïste.

5. foirt, vigreus. Tins ki dj' tuzéve insi, on grand long tchår, råyî pa deus fornouris roncins, amonta vier mi (A. Nicollet). F. vigoureux, costaud. [S0]

| fornourixhaedje [o.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si adierça) pol viebe "fornouri". F. suralimentation, gavage, satiété, obésité.

| fornourixhant, fornourixhante, [addj. purade padvant] ki fornourixh, tot djåzant d' èn amagnî. F. bourrant, bourratif, hyperénergétique, riche.

Etimolodjeye : cawete -ant, 2006.