gloriyete [f.n.] ahesse des djårdéns, k' est come èn årvô fwait d' ene plante (vegne) k' a crexhou agritcheye après des fis d' årca, tinkyîs so des dmeys cekes. Les moxhons sont rivnous avou l' bon tins, dins les gloriyetes (Djan mon l' Cler). Rote pa dzo les tchårnales, divins les grandès gloriyetes schavêyes dins l' coxhlaedje des grands åbes ! (A. Gauditiaubois). On dit eto: galatasse. F. tonnelle.

• Dipus d' racsegnes so les gloriyetes