gloriete [f.n.] ahesse des djårdéns, k' est come èn årvô fwait d' ene plante (vegne) k' a crexhou agritcheye après des fyis d' årca, tinkyîs so des dmeys cekes. Les moxhons sont rivnous avou l' bon tins, dins les glorietes (Djan mon l' Cler). Rote pa dzo les tchårnales, divins les grandès glorietes schavêyes dins l' coxhlaedje des grands åbes! (A. Gauditiaubois). On dit eto: galatasse. F. tonnelle.
Etimolodjeye et tcherpetaedje
bodje «glory-» (glwere), cawete -ete