gnè (råle, divant aidant viebe) / gn [adv.]

I. dins l' vierbire sins djin gn aveur u gn awè, avou u sins l' prono "i"

1. egzister, ariver. Gn a co bén on miyård di djins k' ont fwin. Gnè pout co aveur on controle. Gn årè deus ans dmwin. I n' fåreut nén k' i gn åye dipus d' vint djins. On dit eto: n aveur. F. y avoir.

2. èn nén egzister. a) muchyî etroclaedje di ni + gnè. <Gn a pont d' ome come lu. I gn aveut nén l' conte. On dit eto: n' a nén èn ome... F. n'y avoir. a) muchyî etroclaedje di ni + gnè + endè. Gn a nén onk come mi avå l' payis. Gn a nouk a lyi prinde po toirtchî on hagnant spitch. On dit eto: end a nén onk..., n' a nouk... F. n'y en avoir .

II. dins l' adrovire gn aveur ... ki u gn awè ... ki refoircixhaedje do sudjet metou å mitan. Gn a l' tchén ki bawe.

III. [prono sins djin] divant les viebes di movmint, replaece et anonce li sudjet metou padrî. Lacobén k' i gnè vneut ene pitite froede air do bwès, ca on-z åreut yeu stofé. I gnè moussive 10 tones a l' eure. Gn arive èn ome ki s' dit evoyî pa l' Werbechtele. I gn a aspité ene peclêye di coirnayes. On dit eto: Lacobén k' i vneut...; I moussive...; Arive èn ome...

Ratourneures aloyeyes :