graevî [o.n.]

1. pitit pexhon, foirt corant dins les ris, et ki sieve d' amoice pol pexhe, e sincieus latén Phoxinus phoxinus. rl a: djote di procureu. F. vairon. >> Bén t' as magnî des graevîs: dijhêye a ene sakî k' on revoye po ndaler rmagnî e s' måjhon, et ki rvént ttossu rade. >> Les Graevîs: sipotaedje des dmorants di Rmagne, di Viyance.

2. (v.v.m.) plaece k' on-z î saetche ås graevetes. >> Å Graevî: no d' ene plaece di Djimbe.

Etimolodjeye: bodje gayel "graev-" (såvlon), cawete -î (ki vike dins les graevetes des rews).

| graevete [f.n.] pitite pire k' on mete dins l' moirtî, u dins les alêyes. Il a bolé dins les graevetes avou l' moto. F. gravier.

| graevleus, graevleuse [addj., padvant] ki grete cwand on l' passe so s' mwin (nén lisse). Si pa côps, i n' trovéve nén çou k' c' esteut å djusse, i saveut todi dire si c' esteut tchôd u froed, rond u cwåré, lisse u graevleus, tinre u deur(L. Mahin). On dit eto: rexhe. F. rugueux.

• Dipus d' racsegnes so les graevîs.