håre [f.n.] 1. (vî mot d' bwejhleu) loyén fwait avou ene coxhete toirtieye al mwin, di sacwantès plantes: côrî, beyôle, havurna, oizire, så, po loyî les faxhenes; loyén d' waessin po loyî les djåbes. Aloz m' côper ene håre. On loyive li botea di schoices avou des håres di côrî (L. Mahin). Gn aveut des faxhenes a ene håre et des cenes a deus håres. Li fi do shabotî est evoye côper des håres po-z etchapler les shabots. On loyive les bwès del cliyonêye avou des håres di tchårmea (Twisselman). rl a: hårdêye, årchele. F. lien végétal, liane, corde de branchage. 2. (v.m.) coide; copurade, coide po pinde ene djin. >> awè li håre e s' cô: a) esse on calin, on rénnvå, ki dinltins, åreut fini pindou. b) esse presse a s' maryî. Franwal: ahåyant po: avoir la corde au cou. Disfondowes: haur (haurt), aur, hâr, haurde, hanre, aurde, woûrde. Etimolodjeye: vî lussimbordjwès "hard" (pitit fi toirtchi) k' a dné ene cogne femrinne "ene haurde" (Bouyon) ki s' a rwalonijhî soeye-t avou fondaedje do D, soeye-t i do R (rl a: håde); tz a: vî francès "hart" (minme sinse), avou on T metou a non-syince. | hårete [f.n.] (vî mot d' bwejhleu) pitite håre. Disfondowes: harète. Coinrece Basse-Simwès. | hårnou, owe [addj.] tot djåzant d' èn åbe, ki ses coxhetes polèt siervi po fé des håres. rl a: hårnoufrinne.