hårkea [o.n.] (vî mot d' cinsî)

1. bwès travayî, on bon mete long, k' on poite so les spales, et k' gn a deus saeyeas ki pindèt après. Dji rabresse a picete l' binamé valet ki poite mi hårkea (Djôr Ista). rl a: gorea, lamea, coube, golé, haminte. F.(vx, B) porte-seaux. >> mete li hårkea (a kéconk): li tni e cabasse (lî passer s' bresse ttåtoû di s' cô) >> Les Hårkeas: rl a: Håre.

2. sôre di triyingue di bwès k' on meteut å cô des boûs e pateure, por zels én nén passer les håyes. rl a: båkea (foto), gorea, golé, lamea. F. tribart.

3. håre, håde (loyén) po les faxhenes u po les vatches.

Disfondowes: haurkê, hârkê, harkê, horkê, hâkê, hâlkê, haurkia, haurtcha, haurkâ, haurpia, haurtia, aurtia.

Etimolodjeye: vî lussimbordjwès "hard" (pitit toirtchî fyi, pu håre, håde), avou candjaedje D -> K (rl a: årchele), u: bodje tîxhon "hak" (crotchet), rl a: hårcot. Coinrece Grand Payis d' Lidje.

| hårker [v.s.c.] bouter deur. Ledjire come ene aronde, ele hårkêye po ratraper l' fåtcheu. (J. Calozet).

Disfondowes: harkè.

Dipus di racsegnes sol hårkea