hûfion [o.n.] 1. pitit vere a gote. Rovians nos croes, nos poennes et l' resse tot vudant kékes bons vîs hûfions (J. Duysenx). Cwand dji houme troes hûfions, dji m' trebouxhe dins les tchansons (J. Lefèvre). rl a: [[Motî:verkin|verkin]], [[Motî:tchiket|tchiket]], [[Motî:djindåre|djindåre]], [[Motî:hena|hena]], [[Motî:cålice|cålice]], [[Motî:ragognasse|ragognasse]], [[Motî:napea|napea]]. 2. çou k' gn a dvins. 3. [[Motî:schafiote|schafiote]] di djaeye. Etimolodjeye: bodje "hûfe", foûme ponantrece di "schlîfe" (sinse 3), cawete raptitixhante -ion. Coinrece Payis d' Lidje.