halcoter (codjowaedje) [v.s.c.]

1. hossî d' tos les costés, tot djåzant d' ene sacwè ki n' tént pus, u k' est cahossî pa l' air, d' ene sakî k' est sôle, evnd. Ene tcheyire ki halcote. Li vint shofele so l' ouxh et gn a tot qui halcote. Dj' a on dint ki halcote. Tot rivnant d' av' sitî ovrer, Nestor a bevou kékès gotes Portant i tuze a ndè raler, Mågré k' po l' moumint, i halcote (M. David). Tchén d' corote, twè ki halcote avå l' pavêye, I sereut tins k' on t' fiestixh (A. Gadisseur). F. ballotter, balancer, remuer, s'agiter, osciller, trembler, vaciller, chanceler, tituber.

2. tchicter (èn nén saveur cwè). F. tergiverser, hésiter.

Disfondowes: alcotè, alcoter, halcoter.

| halcotaedje [o.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si adierça) pol viebe "halcoter". F. ballottement, oscillation, agitation, hésitation, tergiversation.

Disfondowes: alcotadje, halcotèdje.

| halcotmint [o.n.] halcotaedje. F. ballottement, tremblement.

Disfondowes: alcotmint, halcotmint.

| halcotreye [f.n.] brut d' ene sacwè ki halcote. F. vibration, tintamarre.

Disfondowes: alcotrîye, halcotrèye.

| halcoteu, halcoteuse [o.n.] halcotî, halcotresse.

Disfondowes: alcoteu, halcoteu(se), halcotresse.

| halcotêye [f.n.]

1. (mot d' monnî) tchedje di 25 kg d' grin po moure. F. demi-mouture.

2. ptite tchedje di grin, di djåbes, di four, di faxhenes.

Disfondowes: alcotéye, halcotêye.

Ôte parintêye :

• halcotî