hamtea [o.n.] etroclaedje di sacwantès måjhones, lon erî d' on viyaedje. Mi mononke et m' matante m' ont consyî d' aler cachî après d' l' ovraedje lon erî do hamtea (L. Hendschel). rl a: Hamtea, hamea. F. hameau. Disfondowes: ham'tê, ham'tia, am'tia. Coinrece Grand Payis d' Lidje, Bijhe Lussimbork, Ess do Roman Payis. Etimolodjeye: vî lussimbordjwès haimithi (minme sinse); cawete -ea.