haner (codjowaedje) [v.s.c.] respirer a grands côps, avou l' linwe ki pind (tchén), et avou del wapeur ki rexhe foû del boke. Cwand k' i fjheut tchôd, les faleut vey haner, saiss, les boûs, atelés azès grossès tchertêyes. rl a: laner. F. haleter, ahaner.

Coinrece Lidje et Årdene.

| haneus, haneuse [addj.] ki hane tofer. To n' såreus fé fé ciste ovraedje la a on vî haneus tchvå parey. rl a: halotche. F. poussif.

| hana [o.n.] (mot d' årtisse) manire di respirer raddimint, tot cåzant d' ene biesse malåde. Tuzoz k' el biesse fwait do hana, del five, et k' elle a des crexhoûles, et vos froz vosse diagnostik venrè tot seu. rl a: tanfla, shofla. F. polypnée.

Etimolodjeye: bodje "haner", cawete -a (manire di fé l' fijhaedje), 1995.