harpe [f.n.] sôre d' instrumint d' muzike, ås coides tindowes so des bwès, ki s' sitampe al tere, et k' on djowe avou les deus bresses metous onk di tchaeke costé. Nonård s' aveut ritnou al harpe, ehertcha cisse-ciale sor lu (D. Salme). Té ezès coides del harpe, li vint Prind l' hôte futaye po on grand psåme (H. Bragard). F. harpe.

Minme sourdant etimolodjike

• hårpiyî

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes sol harpe