hoûler [v.s.c.] 1. criyî, tot djåzant d' on leu. Mins totenoncô, li "tchén" s' mete a hoûler; i voeya bén adon çou ki lyi arivéve: li biesse k' el shuveut, c' esteut beazebén on leu (L. Nisen). >> I fåt hoûler avou les leus et [[Motî:bawer|bawer°]] avou les tchéns. 2. boerler (po ene djin, ene biesse). Li sôdård hoûle po n' nén sondjî k' i n' est k' ene popnete k' on vout acsure (R. Viroux). F. hurler. | hoûlåd [o.n.] 1. usteye des oujhenes, des bateas, des imbulances, des otos d' djindåres, ki hoûle po-z anoncî ene sacwè. 2. éndjin ki hoûle po dire ki c' est l' eure (di moussî en ene oujhene u d' djoker l' ovraedje). Po on batea ki va ndaler, on dit eto [[Motî:boerla|boerla°]]. Disfondowes: hoûlaud, ûlaud. | hoûlaedje [f.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si adierça) pol viebe "hoûler". rl a: [[Motî:boerlaedje|boerlaedje]]. F. hurlement. | hoûlreye [f.n.] concert di hoûlaedjes. rl a: [[Motî:boelreye|boelreye]], [[Motî:ahoûlreye|ahoûlreye]]. | hoûlåjhe [f.n.] hoûlreye. Disfondowes: hoûlâye. | houlåjhreye [f.n.] hoûlreye. Li biesse k' el shuveut, c' esteut beazebén on leu; ene hoûlåjhreye la pus lon, vla k' il estént zels deus; on pô dvant lu, co onk ki l' atindeut (L. Nisen). Disfondowes: hoûlâyrîe.