hobete [f.n.] 1. cahoute (des tindeus ås oujheas, des dwanîs, evnd). Et vola k' on djoû des ceréjhes lujhèt so ene pitite baguete håynêye a ene hobete ([[L. Lagauche]]). rl a : guerite. >> hobete di toele : toetea po lodjî padzo. Li djoû di dvant, nos avéns monté nosse pitite hobete di toele å fond d' ene valêye, tote seule å mitan d' on grand pré ([[Yvonne Gendarme]]). F. tente. 2. cadje do tchén. Dj' inme mî d' eraler a m' hobete ([[A. Dewelle]]). On dit eto: trô. F. niche.. 3. pitit botike metou å mitan des voyes. Et vola k' on djoû des ceréjhes lujhèt so ene pitite baguete håynêye a ene hobete ([[L. Lagauche]]). Dji n' pou pus sinte les gazetes K' on vind dins les hobetes ([[Bernard Mirlon]]). F. kiosque. >> hobete ås [[Motî:tiket|tikets]] . >> hobete ås telefones :: botikea k’ on î pout aler telefoner. Di flaxhe, c' est ene hobete ås telefones ([[L. Mahin]]). F. télékiosque. 4. [[Motî:avrûle|avrûle]] po ratinde l’ otobusse. On dit eto: guerite. F. arrêt, abri. 5.. [[Motî:dijh|dijhea]]. F. dizeau. Disfondowes: hobète, houbète, houbote, aubète. Etimolodjeye :.[[vî lussimbordjwès]] F. "huba " (tchapea), 1800. | hobinete [f.n.] pitite hobete. | hobet [o.n.] pitite måjhon d' plantche. On dit eto: cassene, cambuze, wåmire, måjhinete. F. masure.