houmer (codjowaedje) [v.c.]

1. noder (ene sacwè d' bon) d' on grand côp d' nez, et nd aveur do plaijhi. Dj' a fwait houmer les boesses d' amagnî å tchén (R. Dambly). Loukîz a : sinti. F. humer, respirer, inhaler.

2. magnî (èn oû tot crou) pa on ptit trô l' on fwait al copete. Il a houmé on pouri oû. F. gober.

3. boere raddimint. So les foûzeures, les cotjhîs n' ont nén sogne di s' astårdjî, li tins d' houmer kékès gotes (G. Grafé). F. avaler, ingurgiter.

Parintêye :