houre [f.n.] 1. (v.m., sociålmint comifåt) feme ki coûtche avou des omes po aveur des çanses. rl a: harote. F. fille de joie, femme de mauvaise vie, putain. >> cotche a houres: måjhon k' on-z î trouve des houres. F. bordel. Ny. hoerenkot. 2. (foclore) sôre di macrale foclorike di Ebem-Emål. Disfondowes: hoûre, hore. Etimolodjeye: Calcaedje do tîxhon "hoer", "hure" (minme sinse). Coinrece Bijhe Hesbaye, payis d' Måmdey, Vervî, Bouyon.