hozete [f.n.] sôre di grande guete. >> leyî la ses hozetes: mori. Si l' anêye ki vént, c' est l' anêye do boure-laecea, dj' î va seur leyî mes hozetes (J. Houbart-Houge). Dispoy troes ans ki mi ome a leyî la ses hozetes, i n' rivénrè seur nén rcweri ces paltots la (J.P. Dumont). Lu k' aveut todi rmetou po-z aler rvey co on côp, divant l' fén, si bele-sour, il a falou k' il î leye li hozete (G. Lucy). Franwal: ahåyant po: "passer l'arme à gauche (décéder)". >> î leyî ses hozetes: a) mori. b) piede bråmint des cwårs dins on pordjet k' a må tourné. rl a: plome. Franwal: ahåyant po: "y laisser des plumes".

Etimolodjeye: vî lussimbordjwès "hosa" (minme sinse).

| hozea [o.n.] mantchete di bokets d' bwès ki les fåtcheus al seye metént po s' waeranti les bresses. F. manchon.

Disfondowes: hozê (houzê, hozia, houzia).

| hozler [v.s.c.] (codjowaedje) rapoirter des hozeas d' polens al tchetoere, tot djåzant des moxhes al låme. F. butiner.

| hozlêye [f.n.] çou k' gn a dins l' hozea k' el moxhe al låme rapoite cwand elle rivént d' aveur sitî hozler. Les moxhes rivnèt avou des grossès hozlêyes (ramexhné pa J. Haust).