impreur [o.n.] mwaisse d' èn impire. Li nos d' "cårlusse" provénreut di l' Impreur Tchårlukin (N. Lequarré). Gn a la ene viye princesse a mitan sote, å troes cwårts tchamosseye, k' a stî, dit-st on, li mayon då pa da l' Impreur, et ki fwait åtoû d' on roufion nén co doze ans vî (L. Hendschel). Nassogne esteut, do tins des Romins, ene dimorance des impreurs cwand i vnént tchessî l' årok ou l' singlé e l' Årdene (E. Perault). Loukîz a: Caizer. F. empereur.

Etimolodjeye: calcaedje riwalonijhî do latén "imperator".

| imperresse [f.n.] mwaistresse d' èn impire; feme d' èn impreur. F. impératrice.

| impire [o.n.] foirt grande sitindowe di payis, nén todi raloyîs inte di zels djeyograficmint, mins dizo l' kimandmint d' on minme impreur u d' on minme payis colnijheu. F. empire.

Mot d' aplacaedje :

• Limpreur (no d' famile).