kénte [f.n.] istwere po rire. F. "blague". >> kénte å rvier: istwere ki dvreut fé rire, mins ki toûne må. F. "mauvaise blague". == Sipårdaedje e 20inme sieke == Coinrece [[Coûtchant walon]] On l’ a veyou bele et n’ trover k’ ene mwaijhe kénte ([[J. Schoovaerts]]). [[Categoreye:Motî]]