kekene I. [f.n.] 1. [[Motî:kene|kene]], dins les deus sinses: a) seke del feme. F. con, vulve. b) djinti mot d' atôtchance a ene pitite båshele. èm pitite kekene, èm kekene di boure ! rl a: [[Motî:kinkin|kinkin]]. F. chérie. 2. grandiveuse comere. rl a: [[Motî:tchalmarete|tchalmarete]]. F. pimbêche. 3. håsse di s' ripoizer. Avou ces tcholeurs la, dj' a ene kekene di tos les diales. F. flemme, inertie, apathie. II. [o.n.] ome ki n' est bon a rén, k' a fé des mwais toûs. C' esteut ces kekenes la, ki carotént todi avå les bwès, k' alént piyî les tindreyes (L. Mahin). rl a: [[Motî:zigomår|zigomår]]. F. con, je-m'en-foutiste. Disfondowes: kèkène, kikine. Etimolodjeye: ridoblaedje di "kene". Coinrece Coûtchant walon & årdene nonnrece.