kendal

I. [adviebe] 1. rén do tot. Monmon avouwa k' i n' comprindeut kendal (E. Sullon). Vos estoz la, båyåd, vos n' voeyoz rén, kendal ! (G. François). I nos fåt rivni so cisse bate di dvize la, binamés lijheus, binamêyès lijheuses, ki vos n' î avoz comprin kendal, motoit (L. Mahin). F. que dalle.

2. houte, fini. Èm vî cama ? Eyou avoz stî cweri ça ? Disk' ådjourdu, putete, dji l' esteu putete bén Mins asteure, c' est kendal (J. Beaucarne). F. terminé.

II. [mot-criya] bernike ! (cwand çou k' on ratind n' arive nén, po dire k' ene sacwè est fineye). Ele dimora sol soû et s' aprestéve a lzî fé on ptit sene del mwin s' i s' årént yeu rtourné mins kendal ! (E. Sullon).

Disfondowes: kèn'dal, kin'dal.

Etimolodjeye : etroclaedje d' ene fråze : k' i n' dale (calcaedje di l' almand dahlen, dischinde).