kendal
I. [adviebe]
1. rén do tot. Monmon avouwa k' i n' comprindeut kendal (E. Sullon). Vos estoz la, båyåd, vos n' voeyoz rén, kendal! (Germaine François). I nos fåt rivni so cisse bate di dvize la, binamés lijheus, binamêyès lijheuses, ki vos n' î avoz comprin kendal, motoit (L. Mahin). F. que dalle.
2. houte, fini. Èm vî cama? Eyou avoz stî cweri ça? Disk' ådjourdu, putete, dji l' esteu putete bén Mins asteure, c' est kendal (J. Beaucarne). F. terminé.
II. [mot-criya] bernike ! (cwand çou k' on ratind n' arive nén, po dire k' ene sacwè est fineye). Ele dimora sol soû et s' aprestéve a lzî fé on ptit sene del mwin s' i s' årént yeu rtourné mins kendal! (E. Sullon).
Disfondowes: kèn'dal, kin'dal.
Etimolodjeye: etroclaedje d' ene fråze: k' i n' dale (calcaedje di l' almand dahlen, dischinde).