kene 1 I. [f.n.] 1. seke del feme. rl a: conin, kekene, kinete, kinåd, kinoû, mozete, nate, nateure. rl a: kinike. F. con, vulve, vagin, sexe. >> kene ås gayetes: traitaedje d' ene hertcheuse u ene ôte overresse d' ene hoyire. 2. binamêye (djinti mot d' atôtchance a ene pitite båshele fråze emocionrece). Dinez mu on betch, èm kene ! Pôve pitite kene, k' elle est fayeye (F. Deprêtre et N. Nopère). Bondjoû, m' kene ! (J. Waslet). rl a : mivêye; rl a: kin. F. chérie. >> èm pitite kene, èm kene di boure ! : èm pitit poyon (a ene båshele, a s' mayon). 3. (cwårdjeu) dame di cour (?). Franwal: ahåyant po: mon ange adoré. II. Kene [n.dj.] no d' famile di Walonreye, e F. Quesne, Quenne, Quène, Quene, Coune. Disfondowes : kène, kine, cane, coûne. Etimolodjeye : latén "cunnus" (minme sinse); rl a: conin. Coinrece Coûtchant walon. | kinete I. [f.n.] 1. seke del pitite båshele. F. con, vulve. 2. binamêye (djinti mot d' atôtchance a ene pitite båshele). èm pitite kinete, èm kinete di boure, va ! F. chérie. >> ene viye kinete: (mocresmint) ene viye feme. 3. (cwårdjeu) dame di cwåreas. >> Mite, kene, kinete et zè !: cwårdjeu: cwate cwåtes ki wangnèt å djeu del "mintche". Disfondowes : kinète, counète, counate, conète, canète, counote. | kinåd I. [addj. & o.n.] 1. kene (seke del feme). F. con, vulve. 2. coyon (ome ki s' kidût come ene feme). F. pleutre, femmelette. II. Kinåd [n.dj.] no d' famile di Walonreye, e F. Quina, Quinard, Quinart, Quinau, Quinaut, Quinaux, Kina, Kinat, Kinna, Kinard, Kinart, Kinnar, Kinnard, Kinnaer, Kinnaert, Conard, Conart, Connart, Conaert, Cona, Counard, Coenart, Coenaerts, Counas. Disfondowes : kinaud, kinâd, conaud, conârd, counârd, coûnâd. Etimolodjeye : bodje "kene", cawete -åd. | kinoû [o.n.] kinete (seke del pitite båshele). On n' saveut tchanter al messe di meynute "Descendez juqu' à nous": on l' rimeteut a: dischindoz disk' å "canou" et on s' peteéve a rire (ramexhné pa O. Colson). F. con, vulve. Disfondowes : canou, kinoû. Etimolodjeye : bodje "kene", cawete -oû; rl a: cougnoû.