kihagnî u cohagnî (codjowaedje) I. [v.c.] hagnî mwints côps. Li veye î hagne après l' moirt, Et l' rihagne, Cwand l' vint d' bijhe el kihagne (G. Appolinaire, ratouné pa L. Mahin). Disfondowes: k(i)hagnî, c(u)hagnî, cuhagner, cuhagnè cowagnî, couwagnî, co.agni, kèhagnî. II. si cohagnî [v.pr.] si hagnî n' on l' ôte, e mwintes plaeces. Les tchets s' cohagnèt a playes (J.J. Gaziaux). | kihagne u cohagne [f.n.] rl a: kihigne.