kinkin 1 I. [o.n.] 1. kin (djinti mot d' atôtchance a on ptit valet). Vinoz m' kinkin, sol djino di s' popa (F. Deprêtre et N. Nopère). rl a: kekene, rinkinkin. F. chéri. II. Kinkin [n.dj.] no d' famile di Walonreye, e F. Kinkin. Disfondowes : kinkin, kéⁿkéⁿ. Etimolodjeye : ridoblaedje di "kin". Etimolodjeye : Coinrece Coûtchant walon.