kipeter u copeter / cpeter [v.s.c.] peter mwints côps, tot djåzant d' on plantchî k' on rote dissu, metans. Dins l' påjhirté del tchambe, dj' oyeu copeter doûçmint les bwejhreyes di tot l' tchestea, dj' etindeu les meskenes si dixhombrer dins les longs colidôrs, del coujhene åzès tchambes eyet des cåves åzès terasses (L. Hendschel). F. craquer, grincer, crisser.

Tcherpetaedje : viebe peter, betchete ki-

Près-parint :

• kipetlé.